Charakterystyka rasy

GŁOWA
Proporcje poszczególnych części głowy
Poniższy rysunek pokazuje głowę od przodu. Nie tylko wykształcenie poszczególnych części majestatu, elegancji i prostoty promieniującej twarzy jest ważne, lecz również jej układ i proporcja. Najpierw kształt uszu: nierównoboczny trójkąt z lekko zaokrąglonym końcem.

Rys. 2
Jeśli uszy są umiejscowione zbyt wysoko, odległość między nimi jest zbyt mała, a gdy są zbyt nisko, zaginają się lekko na boki lub na zewnątrz. Przy idealnym położeniu uszu przebiega prosta linia od czubka ucha do punktu środkowego miejsca początku ucha (rys.1 ). Z kształtu oczu i z ich wyrazu możemy wnioskować nastrój (usposobienie ) psa. One wpływają na wyraz godności i majestatu zwierzęcia. Kształt oczu jest w orientacji poziomej wydłużonego nierównobocznego trójkąta z niskimi wewnętrznymi katami oka. Dolna linia oka przebiega lekko po skosie w górę do zewnętrznego kąta oka. Położenie oczu uważa się za prawidłowe, przy oczach leżących na linii pionowej bezpośrednio pod miejscem początku uszu. Zbyt bliskie ( wąskie) położenie oczu prowadzi do ponurego, niedbałego wyrazu twarzy. Tęczówka powinna być ciemna, zbyt jasna tęczówka powoduje poczucie braku elegancji.

POSTAWA USZU
Rysunek 3 pokazuje pokazuje pozycje uszu. Tu będą ważne dokładne kąty. Prawidłowy kąt stania uszu, przy czym zależy on od stopnia pochylenia do przodu, powinien leżeć mniej więcej na prostej równoległej do w tylnej części karku wyciągniętej prosto przedłużonej linii.


za mocno pochylone do przodu     poprawnie     położenie uszu zbyt spadziste
Rys. 3
W zbyt wyprostowanych stojących uszach brakuje elegancji i promieniowania; zbyt daleko pochylone do przodu nadają wrażenie ciężaru i brakującej koncentracji.

GÓRNA CZĘŚĆ GŁOWY
Następnym punktem jest kąt osadzenia czoła. Linie od czoła i od osadzenia czoła wzdłuż grzbietu nosa powinny przebiegać mniej więcej równolegle. Osadzenie czoła nie powinno być zbyt płaskie, ale także nie wcinać się zbyt nisko, lecz mieć dokładnie prawidłowy kąt. Kąt osadzenia czoła i wykształcenie czoła są ważnymi kryteriami dla twarzy psa i powinny przebiegać prawie równolegle do czoła. Kąt zakończenia musi być odpowiedni, jak widać na rysunku 4.


osadzone zbyt mocno               poprawne               osadzone zbyt płasko
Rys. 4
Uwidocznione zakończenie jest całkiem ważnym kryterium do oceny głowy Akita. Twarz powinna być bez fałd i wyraźnie pokazywać zmarszczkę na czole. Gdy wcięcie warg idzie za daleko, pies traci swoją elegancję i swój japoński wygląd.

PYSK, NOS, WARGI
Ważny jest także kształt pyska. Według wzorca pysk jest silny, średniej długości, na początku szeroki i zwęża się stopniowo, nie ostry (nie spiczasty). Wargi ulokowane blisko (wąsko). Silnie zamknięte wargi nie pozwalają wisieć, czy być luźno wargom.
Kształt pyska może być podzielony na trzy różne kształty: trójkąt, okrąg, kwadratowy. Jak pokazuje rys.5, trójkątny kształt daje poczucie niedoskonałości.


zbyt spiczasty, za długie wargi           poprawny           za szeroki, za długie wargi
Rys. 5
Gdy wargi górnej szczęki także nieco opadają, zaczynają wisieć. Kształt kwadratu jest jak pysk skrzynkowy. Wargi lekko popadają w wiszenie przez mało napięte policzki. To dalej prowadzi do obwisłego pyska. Okrągły kształt jest pod każdym względem tym idealnym, z silnie zamkniętymi wargami, nadaje całkowicie znaczenie prowadzeniu linii twarzy w swojej rozważności.

UZĘBIENIE I ZGRYZ


Rys. 6
Szczęka górna = 6 Siekaczy + 2 Kły + 8 Przedtrzonowych + 4 Trzonowe
Szczęka dolna = 6 Siekaczy + 2 Kły + 8 Przedtrzonowych + 6 Trzonowych


zgryz nożycowy     zgryz kleszczowy     zgryz cofnięty     zgryz wysunięty
Rys. 7
Ważne u Akity jest pełne uzębienie ( 42 zęby ) ze zgryzem nożycowym. Brakujące zęby są zawsze oceniane jako prawdziwa wada. Jedynym wyjątkiem jest brak Pl.

SYLWETKA PSA
Idealne proporcje psa wg japońskich wytycznych są następujące:


Rys. 8
A
Stosunek długości głowy do szerokości głowy
100: ( 56-58)
B
Stosunek wysokości ciała do szerokości klatki piersiowej
100: ( 36-38 )
C
Stosunek wysokości ciała do siły biegu
100: (19-20)
D
Stosunek wysokości ciała do szerokości bioder
100: (28-30)

POSTAWA PSA
Ponizsze obrazki przedstawiają postawę psa z boku.


Rys. Rys. 9                            Rys. 10                             Rys. 11
Rysunek 9 pokazuje prawidłową postawę. Wszystkie linie i kąty nie są napięte, co jest warunkiem dla dobrej postawy głowy, jest jednościennie otwarty kąt uniesienia karku i zachowanie prostej linii grzbietu. Łapy pokazują dokładną pozycję, ogon jest silnie skręcony. Oczywiście relacje wysokości ciała do głębokości klatki piersiowej (10:5 ) i wysokości ciała do długości (10:11) powinny najlepiej odpowiadać normie.
Rysunek 10 pokazuje tzw. "postawę złożoną". Łapy są skierowane do środka, przednie łapy nie sięgają dość daleko, a stawy skokowe łap tylnych są zbyt mocno pochylone. Ta postawa łatwo prowadzi do "karpiowatych pleców" lub także "kociego grzbietu" zwanego okrągłym grzbietem ( garbem ). Pozostałe linie ciała również zgubiły swoją dokładność. Zaginęła siła i elegancja.
Rysunek 11 pokazuje przeciwieństwo rys.10. Pozycja rozbieżna. Ogólnie patrząc, taką postawę można znaleźć u zwierząt z osłabioną budową. Brzuch jest źle wyciągnięty, a plecy wiszą. Tego rodzaju obwisła postawa nie wzbudza poczucia siły i potęgi.

ŁAPY
Postawa przednich łap
Stawy łokciowe muszą być przyległe, których grubo zaokrąglone łapy potrzebują pewnego stopnia elastyczności. Zbyt mała lub zbyt duża odległość między punktami podstawy łap powoduje nienaturalny kształt i postawę ciała.


poprawna     niepoprawna     niepoprawana
Rys. 12
Zbyt szerokie, czy także zbyt wąskie łapy i płytkie palce stopy skutkują utratą siły. Bardzo ważna jest także harmonia między dobrze ukształtowaną głową i silną szyją, dobrze rozwiniętą klatką piersiową i poruszającymi nią silnymi łapami.

Postawa tylnych łap
Tylna kończyna zarysowuje się podczas ćwiczeń nabytą krzepkością i silną sprężystością. Prawidłowa postawa przedstawiona jest na rysunku z lewej strony.


poprawna     niepoprawna     niepoprawana
Rys. 13
Pozycja środkowa w kształcie litery O budzi wrażenie osłabienia ze względu na zbyt wąską odległość między łapami. Pozycja z prawej strony, ze zbyt mocno skierowanymi do środka stawami skokowymi i rozstawionymi stopami też jest niepoprawna.

Budowa przednich łap
Rysunek 14 pokazuje przednie łapy z boku. Muszą one przenosić ciężar nie tylko masywnej głowy, krępej szyji i silnej klatki, lecz również mają zadanie, żeby szybko wprowadzić w ruch oraz wspierać.


Rys. 14
Budowa ich kości składa się ( od góry do dołu ) następująco: łopatka, przedramię, łokieć i kość promieniowa, śródstopie i palec kończyny, wszystkie wspólnie połączone stawami. Ilustracja na lewo pokazuje prawidłowo zgiętą kończynę; środkowa zaś - "trzon nogi" ma zbyt małą sprężystość; po prawej - zbyt pochylona i przez to utracona siła.

Budowa tylnych łap
Rysunek 15 przedstawia trzy różne boczne obrazki tylnych łap. Od tylnych kończyn psa wychodzi ruch naprzód. Ich budowa składa się z uda z kością biodrową, piszczeli, kości łydkowej, śródstopia, palców kończyny .


Rys. 15
Dokładnie jak u kończyny przedniej ich stawy muszą mieć odpowiedni kąt. Prawidłowy zewnętrzny wygląd powinien zarysować się podczas ćwiczeń nabytą krzepkością i silną sprężystością. Szkice pokazują od lewej: podudzie z prawidłowo ugiętą kończyną, łapa tylna z zbyt mocno pochylonym stawem skokowym, nie pozwala na wystarczające stąpanie. Po prawo - zbyt wyprostowana kończyna, za mało pochylona, posiada mało siły. Przednie i tylne łapy powinny być okrągłe i sprężyste.

PRZEBIEG RUCHU
Pożądany jest energiczny i sprężysty chód rys. 16. Z powodu stromego kąta w przednich i tylnych łapach, u tej rasy bardzo często są stwierdzane dwie wady w mechanizmie chodzenia: lekkie wykręcanie w łokciu i przynajmniej tak samo częste lekkie zwężenie w łapie.


Rys. 16

OGON
Ogon tego psa powoduje swoją urodą i elegancją prawidłowe pierwsze wrażenie. Musi być szeroki i mocno skręcony. Prawidłowa długość ogona powinna sięgać w przybliżeniu do stawu skokowego. Zbyt krótkie ogony są niewystarczająco skręcone, u zbyt długich koniec zwisa w dół, ponieważ nie da się prawidłowo skręcić rys. 17.


rozwinięty - bez kształtu O                 Idealny                   zbyt słabo rozwinięty
Rys. 17
Wyróżnia się ogony skręcone w prawo oraz w lewo, "skręcony bęben" bęben dwukrotnie skręcony, itd. Nawet ogony tych samych typów są indywidualnie różne. Występują małe ogony przez zbyt mocne skręcenie, zbyt nisko skręcone na wysokości biodra, następnie ogony niewystarczająco skręcone. Jako idealny ogon uważam eliptycznie wysoko skręcony. Ogony, w swoim kącie równolegle do pozostałych części ciała, szczególnie do linii karku, wyglądają porównywalnie dobrze.
Typowe przykłady prawidłowych i nieprawidłowych postaw ogonów przedstawiają poniższe rysunki:


Prawidłowa postawa ogona
Rys. 18


Nieprawidłowy i za krótki ogon - podstawa do dyskwalifikacji
Rys. 19


źródło:
"Akita Inu-eni faszinierender Japaner"
Angelika Kammerscheid-Lammesrs
wydanie z 1997 roku

[do góry]