Akita japońska

AKITA jest spokojnym i silnym psem odpornym na surowe warunki pogodowe. Jako pies myśliwski ceniony jest za upór, zawziętość i bezwzględność w walce, a także pasję łowiecką. To rasa psów niezależnych, mających mocny i zdecydowany charakter. Tych pięknych i oryginalnych psów nie należy traktować jako zabawki. Twardy, pewny siebie i odważny pies wymaga dużej cierpliwości człowieka, by stać się doskonałym stróżem, obrońcą i wiernym przyjacielem. Trzeba zatem postępować z nim stanowczo, lecz nie ostro, cierpliwie i konsekwentnie. Akita inu jest psem o wysokim stopniu dominacji oraz potrzebie wyraźnej hierarchii w grupie. Przywiązuje się silnie do jednego właściciela. Jest niezawodnym, cichym, czujnym stróżem i obrońcą swojej rodziny. W kontaktach z dziećmi jest łagodny i cierpliwy. Wobec innych, obcych zwierząt dorosła Akita może być mało tolerancyjna. Zaś ze znajomymi zwierzętami, z którymi często dzieli domową przestrzeń żyje w doskonałej zgodzie.

Jest łatwy do pielęgnacji. Nie wymaga specjalistycznych zabiegów upiększających. Okres zmiany sierści wymaga wzmożonej pielęgnacji, częstego czesania, stosowania preparatów na odbudowę szaty oraz diety wysokobiałkowej. Zalecane jest też w tym okresie wykąpanie psa, co przyspiesza wymianę włosa. Szczenięta od maleńkości powinny być socjalizowane i mieć duży kontakt z człowiekiem, gdyż w przeciwnym wypadku stają się zbyt niezależne. Akita rzadko podupada na zdrowiu, a wiek, jaki osiąga śmiało można uznać za "sędziwy" skoro może dożyć nawet piętnastu lat. Nie jest specjalnie wymagająca pod względem żywieniowym. Szczenięta i psy dorastające muszą dostawać pokarm wysokobiałkowy odpowiednio zbilansowany do wieku. Mimo iż nasz "japończyk" nie jest wybitnym sportowcem i nie ma w sobie "sportowej żyłki" powinien mieć zapewnioną codzienną dawkę ruchu - spacery na świeżym powietrzu. :)

Akita to historyczny symbol psiej wierności - przykładem jest opowieść o psie Hachiko, który przez prawie 10 lat czekał na powrót swego pana Eisubaro Ueno wykładowcy tokijskiego uniwersytetu - nie wiedząc, że ten zmarł nagle w miejscu pracy. Codziennie rano odprowadzał swego pana na dworzec a popołudniu witał na dworcu, gdy ten wracał z pracy. Po śmierci Eisubaro Ueno w 1925 roku pies nie zaprzestał spacerów na dworzec. W 1935 roku Hachiko zmarł przed dworcem czekając na ukochanego Pana. Fakt ten stał się w Japonii legendą, a sława Hachiko tak wielka, iż postanowiono wystawić mu pomnik.
Do dziś dla wielu japończyków Akita jest też symbolem zdrowia i dobrego samopoczucia. Niewielkie gliniane figurki akity "inukariko" ofiarowywano osobom chorym wraz z życzeniami rychłego powrotu do zdrowia.

Rasę Akita inu w 1931 roku ogłoszono narodowym psem Japonii. W 1908 roku założono AKITA INU KYOKAI CLUB, w 1927 roku AKITA INU HOZONKAI CLUB (AKIHO) a w 1948 roku JAPAN KENNEL CLUB (JKC)- należący do FCI. Powstało również muzeum Akity, znajdujące się w Odate. Akity zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze są rasą starą i rodzimą, z posiadaniem, której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się i cieszą wielkim poważaniem i stanowią wielką wartość.

opracowanie Anna Jahns

[do góry ]